Τελευταία ημέρα του Werchter σήμερα και παρά τη σχετική κούραση, κατά βάθος θα ήθελα να κράταγε 1-2 ημέρες ακόμη. Ευτυχώς σήμερα δεν είχε βροχή, αν και ο καιρός ήταν άστατος όλη την ημέρα.
Περάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας στο Pyramid Marquee, όπου αν και το πρόγραμμα φαινόταν εντελώς ασύνδετο, ήταν τελικά ενδιαφέρον.
Πρώτο συγκρότημα της ημέρας οι Hercules and love affair. Όπως είπαν και οι ίδιοι “We are going to play some really silly songs”. Μουσική καθαρά χορευτική, από άτομα που δεν παίρνουν καθόλου τον εαυτό τους στα σοβαρά. Highlight, η εντυπωσιακή transexual τραγουδίστρια Nomi.
Στη συνέχεια πήγαμε στην κεντρική σκηνή , όπου είδαμε τους Kooks. Με πάρα πολλά γνωστά τραγούδια, ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί στο κοινό, ιδιαίτερα στα κορίτσια 15-18 ετών :)
Πίσω στο Pyramid Marquee, όπου έπαιξαν οι Grinderman. Ένα site project του Nick Cave και των Bad Seeds, το οποίο προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ. Ο Cave πολύ δυναμικός, παίζοντας κιθάρα, θύμισε παλιές εποχές των Birthday Party και έδωσε μια από τις αξέχαστες εμφανίσεις του φετινού Rock Werchter.
Αμέσως μετά αλλάξαμε τελείως στυλ και γυρίσαμε σε…ηλεκτροπληξία, με Justice και Underworld. Στους Justice η κατάσταση ήταν απερίγραπτη. Το κοινό τους στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης είναι ιδιαίτερα φανατικό και αυτό φάνηκε στην πράξη. Το Pyramid Marquee γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Πολλοί κράταγαν αυτοσχέδιους σταυρούς, κατασκευασμένους από κλαδιά, ποτήρια, ή…χαρτιά υγείας! Από την ώρα που ξεκίνησαν μέχρι την ώρα που σταμάτησαν, κανείς δε σταμάτησε να χορεύει και να φωνάζει. Ήταν μια πολύ έντονη εμφάνιση, με ένα καταπληκτικό κοινό.
Οι Underworld είναι ένα συγκρότημα που περίμενα πολλά χρόνια να τους δω. Πέρασαν πέρσι από την Ελλάδα, αλλά τελικά δεν έπαιξαν, σε εκείνο το ακενδιήγητο Eject Festival. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εντοπίζω και το μοναδικό “φάουλ” των διοργανωτών, αφού είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς και θα έπρεπε να παίξουν στην κεντρική σκηνή. Βέβαια, παίζοντας σε κλειστό χώρο η ατμόσφαιρα ήταν πολύ πιο ενθουσιώδεις και αποζημίωσαν τον κόσμο παίζοντας καταπλητικά.
Το Werchter 2008 έκλεισαν οι (Βέλγοι) Deus. Στην αρχή έπαιξαν τα καινούργια τους κομμάτια και η ατμόσφαιρα ήταν σχετικά ψυχρή. Προς το τέλος καθώς έπαιζαν τα πιο παλιά, ο κόμος ζεστάθηκε. Το τέλος ήταν αντάξιο του φεστιβάλ, με το φοβερό Suds and Soda και τα απαραίτητα βεγγαλικά στο τέλος.
Βγαίνοντας από το φεστιβάλ ένοιωθα πολύ περίεργα. Από τη μια, ήταν σαν να είχε περάσει λίγη μόλις ώρα από το μεσημέρι της Πέμπτης που πρωτομπήκα και αντίκρυσα το καταπράσινο γκαζόν (το οποίο πλέον είχε εξαφανιστεί). Από την άλλη είδα περισσότερα συγκροτήματα από ότι βλέπω όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Συμπερασματικά ήταν μια άψογη διοργάνωση, που είχε προβλεφθεί και η παραμικρή λεπτομέρεια. Το μόνο που μας ζόρισε σε κάποιες στιγμές ήταν ο άστατος καιρός. Αν θα ξαναπάω του χρόνου; Σίγουρα ναι!
Η λιακάδα κράτησε πάρα πολύ, μια ολόκληρη ημέρα, οπότε και σήμερα είχε συννεφιά. Ο καιρός ήταν αρκετά βαρύς, αλλά ευτυχώς από το πρωί δεν είχε βρέξει καθόλου. Αυτός ο καιρός είναι ο ιδανικός για συναυλίες, αφού ο δυνατός ήλιος γίνεται εξουθενωτικός. Όλα κυλούσαν κατ’ευχήν, μέχρι την ώρα που ο γκαντέμης dj έπαιξε ένα remix του “Here comes the rain again”. 30” αργότερα, άρχισε να βρέχει (αλήθεια!!). Ευτυχώς έβρεξε με μέτρια ένταση και καθώς σιγά-σιγά σταμάτησε κατευθυνθήκαμε για να δούμε τους editors.
Από τα αγαπημένα συγκροτήματα οι Editors, έπαιξαν ένα δυναμικό set για περίπου μια ώρα. Όπως αναμενόταν, ήταν πάρα πολύ καλοί live.
Οι Kings Of Leon μου φάνηκαν πολύ ανανεωμένοι και βελτιωμένοι. Έχοντάς τους δει ξανά στο παρελθόν, μου φάνηκαν καλύτεροι από ποτέ. Έπαιξαν τα τραγούδια τους με όρεξη και φρεσκάδα. Παρά τη βροχή που έπεφτε ακόμα, το κοινό ήταν ενθουσιώδες και έμεινε πολύ ευχαριστημένο.
Ο Ben Harper & The Innocent Criminals έπαιξε σε RnB και Reggae ρυθμούς, ενθουσιάζοντας το κοινό του.
Οι Sigur Ros είναι ίσως το αγαπημένο μου συγκρότημα και σίγουρα δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Εμφανίστηκαν πολύ διαφορετικοί απ’ ότι στο παρελθόν, με μια “θεατρική” εμφάνιση, πιο πλούσια σκηνικά και την προσθήκη πνευστών. Έπαιξαν καταπληκτικά και κράτησαν το κοινό καθηλωμένο. Είναι δύσκολο να παίζεις τέτοια τραγούδια μπροστά σε τόσο μεγάλο και ετερόκλητο κοινό, αλλά όλοι τους παρακολουθούσαν ευλαβικά. Το νέο τους τραγούδι “Gobbledigook” είναι γεγονός ότι το είχα αντιμετωπίσει με μικτά συναισθήματα, αλλά από εχθές το λάτρεψα!
Τελευταίοι έπαιξαν οι Radiohead. Ίσως το καλύτερο συγκρότημα των τελευταίων ετών, έκανε μια εμφάνιση ανάλογη των προσδοκιών του κόσμου. Έχοντας ένα εντυπωσιακό light και video show, έδειξαν τι σημαίνει να είσαι μια μεγάλη μπάντα. Ίσως το set που έπαιξαν να μην ενθουσίασε τους πάντες, αφού έχουν ρίξει πάρα πολύ το βάρος στα τελευταία τους άλμπουμ και έχουν παραμερίσει τα παλιότερα αγαπημένα τραγούδια. Πάντως έπαιξαν πολύ δυναμικά και το σημαντικότερο, απέδωσαν τα τραγούδια τους live πολύ καλύτερα απ’ότι στα άλμπουμ. Στο κάτω-κάτω, αυτό δεν είναι το σημαντικότερο σε μια συναυλία;
Σήμερα το σκηνικό του καιρού ήταν εντελώς διαφορετικό. Τα σύννεφα και η βροχή εξαφανίστηκαν και τη θέση τους πήρε η λιακάδα και η ζέστη. Η λάσπη στέγνωσε, και όλα ξανάγιναν μια χαρά.
Δεν πήγαμε από την αρχή, αφού τα πρώτα συγκροτήματα δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Κανονικά τέταρτοι στη σειρά ήταν να εμφανιστούν οι Babyshambles, αλλά ακύρωσαν τελευταία στιγμή. Στη σκηνή εμφανίστηκαν στη θέση τους οι Air Traffic, οι οποίοι είχαν παίξει και εχτές. Έδειξαν να το ευχαριστιούνται για άλλη μια φορά το ότι παίζουν στο Werchter και παρά τη ζέστη έπαιξαν πολύ καλά και ο κόσμος έδειξε να διασκεδάζει.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τον Jay-Z σειρά είχαν οι Verve. Έχοντας επανασυνδεθεί πρόσφατα και έχοντας στα σκαριά ένα νέο άλμπουμ, έπαιξαν τόσο παλιά όσο και καινούργια τους τραγούδια. Με ένα σφικτό και ενδιαφέρον σετ κράτησαν τον ενδιαφέρον του κοινού αμείωτο από την αρχή μέχρι το τέλος. Ευτυχώς μπροστά η σκηνή έκρυβε τον ήλιο και οι συνθήκες έγιναν πιο ευχάριστες.
Η έκλπηξη της ημέρας ήταν για εμένα οι Hot Chip. Ένα συγκρότημα που δεν το ήξερα, έδωσε ρέστα στο Pyramid Marquee. Πολύ καλή μουσική, τρομερός ρυθμός. Αρχικά πήγαμε εκεί απλά για δούμε το συγκρότημα, αλλά βρεθήκαμε να χορεύουμε ασταμάτητα.
Στο ενδιάμεσο περάσαμε και από κάποιες από τις δραστηριότητες που προσφέρει το φεστιβάλ, όπως το Nursing Zone της Coca-Cola ή to stand του Axe Dry.
Στο Party Zone, Dj’s φροντίζουν ώστε να μην πάει ούτε ένα λεπτό χαμένο και τα κενά μεταξύ των συγκροτημάτων να περνάνε “παραγωγικά”.
Από το Neil Young είδαμε μόνο τα τελευταία λεπτά, αφού προσπαθήσαμε να προωθηθούμε ώστε να είμαστε μπροστά στον Moby.
Η εμφάνιση του Moby ήταν καταπληκτική. Καταφέραμε να βρεθούμε στη δεύτερη σειρά και να νοιώσουμε από πολύ κοντά την ενέργεια του Moby. Ήταν σίγουρα από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παίζοντας remix των πιο γνωστών του τραγουδιών, μας έκανε όλους να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας, αφού με 90’ ασταμάτητου beat δεν άφησε σε κανέναν το περιθώριο να πάρει ανάσα.
Φτάσαμε στο χώρο του φεστιβάλ σχετικά νωρίς, αφού δε συναντήσαμε ουρές πουθενά και κινηθήκαμε γρήγορα. Ο καιρός ήταν από το πρωί συννεφιασμένος χωρίς να έχει βρέξει. Η θερμοκρασία ήταν ιδανική για συναυλία, γύρω στους 20ο C. Αφού είχαμε χρόνο στη διάθεσή μας, τιμήσαμε δεόντως κάποια από τα πάνω από 100 διαθέσιμα stand που προσφέρουν φαγητό κάθε είδους και μπύρες.
Το Φεστιβάλ άνοιξαν οι Air Traffic. Έδειξαν πολύ ενθουσιασμένοι που βρίσκονταν εδώ και το κοινό τους το ανταπέδωσε. Έπαιξαν με όρεξη και ήταν πολύ καλή επιλογή για το ξεκίνημα.
Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στο Pyramid Marquee. Ο συγκεκριμένος χώρος, λόγω του ότι είναι σκεπαστός, είναι πιο ζεστός και λόγω θερμοκρασίας και λόγω ατμόσφαιρας. Εδώ πάντα επικρατεί μεγαλύτερος ενθουσιασμός αφού η σκηνή είναι πιο χαμηλά και πιο κοντά στο κοινό. Σε αυτό το χώρο είδαμε τους Vampire Weekend. Η μπάντα από τη Νέα Υόρκη έδωσε τον καλύτερό της εαυτό και έμειναν όλοι ευχαριστημένοι από μια πολύ ωραία εμφάνιση.
Σειρά είχε ο Mika, στην κεντρική σκηνή. Σε σαφώς πιο Ποπ ρυθμούς, ο Mika εμφανίστηκε με τρομερή όρεξη και εντυπωσιακή σκηνική παρουσία. Κατάφερε να μετατρέψει τη σκηνή σε ένα μεγάλο πάρτι και όπως ήταν φυσικό ο κόσμος ακολούθησε.
Στη μέση της εμφάνισης του Mika άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες. Σύντομα η βροχή πύκνωσε και μετατράπηκε σε κανονική νεροποντή. Αυτό δε φάνηκε να εμποδίζει καθόλου τον κόσμο να διασκεδάσει, αφού όλοι ήταν προετοιμασμένοι και μάλλον συνηθισμένοι σε κατάλληλες συνθήκες. Το αποκορύφωμα ήταν όταν έπαιξε το “I Just can’t get enough”, οπότε και έγινε χαμός.
Ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει, πήγαμε ξανά στο Pyramid Marquee, βρίσκοντας την ευκαιρία να στεγνώσουμε λίγο. Τώρα είχε έρθει η ώρα για πιο ηλεκτρονικούς ρυθμούς. Αρχικά εμφανίστηκαν οι Shameboy. Όντας Βέλγοι, είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με το κοινό, το οποίο φάνηκε να είναι ιδιαίτερα φανατικό. Δε χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια για να ξεσηκωθούν όλοι. Προσωπικά δεν τους είχα ακούσει ιδιαίτερα, αλλά εντυπωσιάστηκα.
Σειρά είχαν οι Soulwax. Και αυτοί είναι Βέλγοι, αλλά σχετικά πιο γνωστοί από τους Shameboy. Έπαιξαν ένα πολύ δυναμικό σετ και τη μια ώρα που έπαιξαν ο κόσμος δε σταμάτησε στιγμή να χορεύει. Σταδιακά ο καιρός άρχισε να ανοίγει και η βροχή να σταματάει. Λίγο πριν από τη δύση του ήλιου, στις 9:55 εμφανίστηκε για πρώτη φορά μέσα στην ημέρα το φως του ήλιου, όμως μόλις για 2-3 λεπτά.
Πίσω στην κεντρική σκηνή για να δούμε τους R.E.M. Χωρίς βροχή πια, αλλά με μια σχετική ψύχρα. Οι R.E.M. ήταν άψογοι επαγγελματίες και έπαιξαν χωρίς κάποιο ψεγάδι, αλλά χωρίς να έχουν και ιδιαίτερες εξάρσεις. Έπαιξαν τα παλιά αγαπημένα τους τραγούδια, αλλά και κάποια από τα καινούργια. Ο κόσμος ήταν σχετικά συγκρατημένος, ίσως και λόγω του κρύου. Πάντως ενώ συνολικά ήταν μια πολύ καλή εμφάνιση οι R.E.M. μου φάνηκαν σχετικά απόμακροι, και δεν κατάφεραν να ξεσηκώσουν το κοινό.
Μετά τους R.E.M. ήρθε η ώρα της επιστροφής. Το ωραίο πράσινο γκαζόν είχε μετατραπεί σε λάσπη. Ευτυχώς που δε γλύστρησα πάντως, γιατί είδα 2-3 να πέφτουν γύρω μου. Επίσης μου λύθυκε η απορία γιατί πάρα πολλοί φορούσαν γαλότσες. Στα highlight της επιστροφής τα τρακτέρ που τράβαγαν τα αυτοκίνητα που είχαν κολλήσει στη λάσπη μέσα στα Parking. Όταν γυρίσαμε πίσω ήμαστε ακόμα βρεγμένοι, αλλά πολύ ενθουσιασμένοι από την πρώτη ημέρα.
Σημ.: Καθώς ανεβαίνουν τα video, θα εμφανίζονται σταδιακά και σε αυτή τη σελίδα, κάτω από το αντίστοιχο συγκρότημα.
Η διοργάνωση του Werchter είναι με μία λέξη άψογη. Έχουν προσεχθεί και φροντιστεί τα πάντα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια (με εξαίρεση βέβαια τον καιρό!), ώστε οι επισκέπτες να μην ταλαιπωρούνται καθόλου και να επικεντρώνουν την προσοχή τους μόνο στη μουσική. Καταρχάς, με την αγορά του εισιτηρίου δικαιούσαι και δωρεάν μεταφορά από και προς τη Leuven με το τρένο, που είναι η πιο κοντινή μεγάλη πόλη. Από τη Leuven προς και από το χώρο της συναυλίας υπάρχουν συνεχώς λεωφορεία που μεταφέρουν τον κόσμο. Σήμερα που ήταν η πρώτη ημέρα της συναυλίας, και μεταφέρθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός επισκεπτών προς το χώρο της συναυλίας με τα λεωφορεία, ο χρόνος αναμονής δεν ξεπέρναγε τα 10 λεπτά. Από το τέρμα των λεωφορείων έως την είσοδο της συναυλίας ο χώρος είναι πολύ καλά οριοθετημένος και σηματοδοτημένος. Υπάρχουν παντού κάγκελα για να προφυλάσσονται οι γύρω κατοικίες και υπάρχουν μεγάλες σακούλες απορριμάτων κάθε 10(!!) μέτρα. Και φυσικά μιλάμε για αποστάσεις κάποιων χιλιομέτρων. Σε διάφορα σημεία υπάρχουν υπεύθυνοι του φεστιβάλ, έτοιμοι να βοηθήσουν εάν παραστεί ανάγκη. Εντυπωσιακό είναι το ότι αν και υπάρχουν περίπου 100.000 άτομα, δεν παρατηρούνται ποτέ ουρές στα μπαρ ή στις τουαλέτες. Αν και υπάρχει και εδώ το ίδιο σύστημα με τα κουπόνια όπως στην Ελλάδα, υλοποιείται υποδειγματικά με αποτέλεσμα την ταχύτατη εξυπηρέτηση. Τέλος, το πρόγραμμα τηρείται κατα γράμμα και οι αποκλίσεις στην ώρα είναι ελάχιστες, ακόμα και σε ημέρες σαν τη σημερινή που οι καιρικές συνθήκες ήταν δύσκολες.
Φεύγοντας από την Αθήνα με 35οC, ήταν λίγο παράξενο να συναντήσουμε βροχή στο Βέλγιο. Ο καιρός είναι άστατος, με τη βροχή να σταματάει και να ξεκινάει κάθε λίγο. Το Leuven (ή Louvain), είναι μια πανέμορφη πόλη 90.000 κατοίκων. Πολύ καθαρή πόλη, πανέμορφα κτίρια, ελάχιστα αυτοκίνητα. Αν και μιλάνε κυρίως φλαμανδικά, μπορείς να συννενοηθείς μια χαρά μιλώντας αγγλικά.
Η πόλη είναι αρκετά φτηνή. Με 20-25 € , δυο άτομα τρώνε μια χαρά, μαζί με μπύρα φυσικά. Εδώ παράγεται η Stella Artois, οπότε όπως είναι φυσικό υπάρχει άφθονη παντού. Επειδή είναι κυρίως φοιτητούπολη, σε αρκετά εστιατόρια υπάρχει φθηνό φαγητό, με ένα κύριο πιάτο να κοστίζει 5 €.
Έφτιαξα αυτό το βιντεάκι χρησιμοποιώντας φωτογραφίες από το flickr, me τη βοήθεια του animoto.com. Χρησιμοποίησα το αγαπημένο μου τραγούδι γι’αυτό τον καιρό (Viva la vida - Coldplay)
Η εμφάνιση του Moby ήταν καταπληκτική. Καταφέραμε να βρεθούμε στη δεύτερη σειρά και να νοιώσουμε από πολύ κοντά την ενέργεια του Moby. Ήταν σίγουρα από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παίζοντας remix των πιο γνωστών του τραγουδιών, μας έκανε όλους να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας, αφού με 90’ ασταμάτητου beat δεν άφησε σε κανέναν το περιθώριο να πάρει ανάσα.
Φτάσαμε στο χώρο του φεστιβάλ σχετικά νωρίς, αφού δε συναντήσαμε ουρές πουθενά και κινηθήκαμε γρήγορα. Ο καιρός ήταν από το πρωί συννεφιασμένος χωρίς να έχει βρέξει. Η θερμοκρασία ήταν ιδανική για συναυλία, γύρω στους 20ο C. Αφού είχαμε χρόνο στη διάθεσή μας, τιμήσαμε δεόντως κάποια από τα πάνω από 100 διαθέσιμα stand που προσφέρουν φαγητό κάθε είδους και μπύρες.
Η διοργάνωση του Werchter είναι με μία λέξη άψογη. Έχουν προσεχθεί και φροντιστεί τα πάντα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια (με εξαίρεση βέβαια τον καιρό!), ώστε οι επισκέπτες να μην ταλαιπωρούνται καθόλου και να επικεντρώνουν την προσοχή τους μόνο στη μουσική.
